Het is zo ver! Nu is het officieel! We hebben geen klein babytje meer in huis. Ahja, want onze Kamiel is vandaag één jaar geworden.
Ongelooflijk toch, ons klein schattig broertje is al één jaar! Al zou je het hem niet geven op het eerste zicht. Kamiel is vrij klein en mager voor zijn leeftijd. En het liefst wordt hij gepakt als een klein boeleke. Als hij ons ziet, steekt hij meteen zijn armpjes in de lucht en roept dan “mamama” of “pahpah”! Alleen lopen doet hij nog niet, en waarom zou hij ook, gepakt worden en knuffelen vindt hij zoveel leuker dan alleen op pad gaan om de wereld te verkennen.
Toch is hij de laatste maand enorm groot geworden! Sinds hij elf maanden is drinkt hij zelfs uit een flesje en slaapt hij meestal de nachten door. Hij eet ook veel beter en de buisjes hebben na enkele weken ook hun werk gedaan! We zijn al zeker een maand oorontsteking-vrij. En na zijn eerste kappersbezoekje kreeg hij een kort jongenskoepke, waardoor hij meteen een stuk stoerder door het leven gaat.
Fijne verjaardag lieve Kamiel!
Hieronder kan je enkele foto’s terug vinden van zijn eerste verjaardagsfeestje.
Mama bakte een aapjestaart (die er in de kookboek toch net ietsje beter uit zag) en papa maakte een ketel heerlijke spaghetti. Samen met Floris knutselden we slingers, versiering en een verjaardagskroon. En het belangrijkste, we hadden bijna heel de familie op bezoek!
Nu aftellen naar Floris zijn verjaardag, hij kan al niet meer wachten!
Het voorbije jaar was voor ons een heel goed jaar. We zullen ons 2011 vooral blijven herinneren als het geboortejaar van onze schattige Kamiel. Voor mama en papa was het een fijn, emotioneel en druk jaar, met net iets te veel slapeloze nachten… Maar dankzij de besparingen op mama haar werk, was ze toch voldoende thuis om te rusten en met de jongens te spelen. Nog een andere bijzondere gebeurtennis dit jaar is ons kleine scholier Floris! Het was een moeilijke start, maar ondertussen gaat hij heel graag naar school. Hij leert ontzettend veel, verhaaltjes, liedjes, nieuwe vriendjes kennen,… Helaas heeft hij ook leren tuffen en schelden.
Onze voornemens voor het nieuwe jaar:
-Kamiel gaat leren lopen, hij stapt al stevig aan het handje
-Floris gaat proberen een ganse dag naar school te gaan (zonder middagdutje)
-Kamiel gaat hopelijk leren doorslapen
-Mama en papa gaan nog eens een avondje weg zonder de kindjes
-We gaan ons eerste verre reisje maken samen, talrijke uitstapjes doen, genieten van de kleine dingen des levens,…
En we wensen al onze bloglezers een mooi nieuw jaar!
Maandag was het een grote dag voor ons allemaal.
Floris ging voor het eerst naar school, en Kamiel moest voor het eerst helemaal alleen (zonder Floris) naar zijn nieuwe creche.
We waren al eens gaan kijken in school, toen was Floris heel erg verlegen maar toch wilde hij graag naar school gaan. Hij vertelde al maanden tegen iedereen dat hij in november naar school zou gaan, op school waren er kindjes, en kleine WCtjes en Jef (zijn favoriete grote neef) was ook op school. Zijn boekentasje stond al even klaar en een pamperloos bestaan was eindelijk een feit!! Klaar om naar school te gaan dus?
Op maandagmorgen stonden we daar dan op de speelplaats met z’n viertjes te wachten op de schoolbel. Het was een moeilijk afscheid, gelukkig nam de juffrouw Floris meteen mee naar binnen om hem te troosten. Want ook mama had de tranen in haar ogen. Wat een grote stap, onze kleine lieve Floris.
Nu zijn we drie dagen verder en Floris is elke morgen boos als ik vertel dat hij naar school moet gaan. Hij zegt dan: “niet naar school gaan, school niet leuk mama”. Als de bel gaat pakt hij mama stevig vast en wanneer de juffrouw hem komt halen begint hij te huilen. Maar als ik hem om 12 uur ga halen is hij heel enthousiast. Hij zingt dan liedjes, en vertelt het verhaaltje dat hij van de juffrouw heeft geleerd. Hij heeft het over andere kindjes, de turnles, de speelplaats,… Als hij thuis komt heeft hij grote honger en is hij doodmoe.
Sinds Floris naar school gaat, gaat Kamiel naar de kindercrèche langs het schooltje van Floris. Dat maakt het voor mama en papa een stuk gemakkelijker. Kamiel is er nu twee keer enkele uurtjes geweest. En zoals we wel hadden verwacht heeft ook Kamiel verdriet gehad. Hij is nu 9 maanden en heeft veel last van verlatingsangst en hij weet erg goed wat hij wil. Al kan je gewoon niet boos zijn op Kamiel, hij is zooo schattig en lief. Hij lacht heel graag en knuffelt ons heel veel, we worden meteen vrolijk als we onze kleine lieve Kamiel zien. Hij is een echte charmeur, en mama en papa, die kan hij met één lachje verleiden.
Ook Kamiel heeft al iets geleerd op de creche, vorige week zaterdag ging hij nog sluipend-kruipend door het huis. Een kleine demonstratie zie je op onderstaand filmpje. Plat op zijn buikje sloop hij door het huis, onder de tafel, over de mat, zoals een echt soldaatje.
Maar sinds vandaag, kan hij kruipen op handen en knieên. En ja, hij gaat ook nog vlot vooruit. Dat heeft hij zeker van de andere kruipertjes op de creche geleerd. Goed zo kleine Kamiel!
Omdat onze Kamiel onderussen al 8 maanden geworden is, was het de hoogste tijd om eens te gaan zwemmen met ons jongste zoontje.
Kamiel moet meestal een tijdje wennen in een nieuwe omgeving, ook heeft hij snel schrik van vreemde mensen. Maar het grote zwembad was meteen een succes! Hij vond het zalig om te bewegen in het water, en met zijn handjes te klappen en hij moest schaterlachen met Floris zijn gekke toeren op de schuifaf.
Na zijn groetepapje (dat hij bij uitzondering eens helemaal heeft opgegeten) en een koekje in het cafetaria is hij meteen in de auto in slaap gevallen. Hij heeft een dutje gedaan van wel 2,5 uur!!! (Dat is ook heeeel uitzonderlijk)
Hier een klein fotoverslagje van ons zwempartijtje.
Een echte avontuurlijke familie gaat er voorlopig niet aan ons verloren, laat staan dat we verre reizen gaan maken of reusachtige activiteiten gaan doen. Onze bezigheden met de jongens beperken zich voorlopig tot knutselen, wandelen, fietsen, kiekeboe spelen, verhaaltjes lezen,… en van de kleine dingen des levens genieten. Hier enkele foto’s zoals je onze jongens dagdagelijks kan aantreffen.
Hiep hiep hoera!!
Vandaag wordt ons zonnetje in huis 6 maanden oud.
Proficiat lieve Kamiel x
De trouwe blogbezoekers zullen het wel al gezien hebben, sinds begin juli heeft hij twee kleine tandjes gekregen onderaan in zijn mondje. En hij laat zijn tandjes maar al te graag zien! Kamiel is een heel vrolijk, levendig en goedlachs kereltje.
Hij is ondertussen 70 cm lang en weegt 6,8 kg. Hij is een heel fijn en smal kereltje, maar hij moet zeker niet onderdoen voor de zwaardere baby’s, voor een baasje van 6 maanden kan hij al stevig zitten. Hieronder een filmpje van ons zonnetje op de speelmat!
Het leven zoals het is, met de Kasprowki’s op vakantie naar zee.
Het leek wel een hele volksverhuis als je onze auto bekeek bij het vertrek, maar dat was gewoon onze bagage voor een midweekje aan zee met twee kleine bengels. De reis ging naar De Haan centerparks, en het was een avontuur!
Floris die was al dagen “zee” aan het zeggen en toen hij eenmaal de zee zag was hij verkocht. Hoe koud hij het ook had, hij wilde met zijn voetjes in de zee lopen. Alle honden aan de zee waren “zeehonden”, en de koeien? Zeekoeien natuurlijk.
Kamiel was net voor het vertrek nog een beetje ziekjes, maar op een kleine verkoudheid na was hij net op tijd genezen. Hij heeft genoten van de fietstochtjes, de wandeltochtjes in de draagzak en al de vrolijke kindjes in de binnenspeeltuin en de kinderdisco.
De jongens zien mama weer komen met haar fototoestel, en weten meteen hoe laat het is.
Floris zegt meteen “mama pfotoos make?” met een ondeugende blik in zijn ogen. Floris houdt van foto’s maken, hij vindt het heel prettig om spookje te spelen met de achtergrond doeken. Op de knopjes van de lampen te duwen en vooral niet poseren zoals mama het wil. Inderdaad u leest het goed, we hebben hier te maken met een echte peuterpuber. Maar al bij al kan het wel eens eens een grappig beeldje opleveren. En zeg nu zelf het is allesbehalve geposeerd voor de foto, zo’n spontane uitdrukking!
Gelukkig is er dan nog onze lieve Kamiel die voorlopig nog niet mobiel is. Maar wel zeer verbaasd door de lampjes van een fotoshoot zodat we zeker 50 foto’s moeten maken voor er een klein lachje vanaf kan. Zo’n lachje waar je als mama meteen van smelt
