Het leven zoals het is, met de Kasprowki’s op vakantie naar zee.

Het leek wel een hele volksverhuis als je onze auto bekeek bij het vertrek, maar dat was gewoon onze bagage voor een midweekje aan zee met twee kleine bengels. De reis ging naar De Haan centerparks, en het was een avontuur!
Floris die was al dagen “zee” aan het zeggen en toen hij eenmaal de zee zag was hij verkocht. Hoe koud hij het ook had, hij wilde met zijn voetjes in de zee lopen. Alle honden aan de zee waren “zeehonden”, en de koeien? Zeekoeien natuurlijk.
Kamiel was net voor het vertrek nog een beetje ziekjes, maar op een kleine verkoudheid na was hij net op tijd genezen. Hij heeft genoten van de fietstochtjes, de wandeltochtjes in de draagzak en al de vrolijke kindjes in de binnenspeeltuin en de kinderdisco.

De jongens zien mama weer komen met haar fototoestel, en weten meteen hoe laat het is.

Floris zegt meteen “mama pfotoos make?” met een ondeugende blik in zijn ogen. Floris houdt van foto’s maken, hij vindt het heel prettig om spookje te spelen met de achtergrond doeken. Op de knopjes van de lampen te duwen en vooral niet poseren zoals mama het wil. Inderdaad u leest het goed, we hebben hier te maken met een echte peuterpuber. Maar al bij al kan het wel eens eens een grappig beeldje opleveren. En zeg nu zelf het is allesbehalve geposeerd voor de foto, zo’n spontane uitdrukking!

Gelukkig is er dan nog onze lieve Kamiel die voorlopig nog niet mobiel is. Maar wel zeer verbaasd door de lampjes van een fotoshoot zodat we zeker 50 foto’s moeten maken voor er een klein lachje vanaf kan. Zo’n lachje waar je als mama meteen van smelt

Fruit of groentepapjes, daar moet Kamiel niets van weten. Flesjes zijn ook niet aan hem besteed, maar zijn voetjes die gaan er wel in.

Geen nieuws is goed nieuws?? Inderdaad, onze Kamiel doet het héél erg goed. Ook al was het een beetje stil op onze blog.
We hebben er gewoon geen tijd voor gehad, met twee kindjes hebben mama en papa hun handen meer dan vol.

Maar om terug te komen bij ons jongste zoontje Kamiel. Hij is een echt schatje, hij ziet er niet alleen uit als een engeltje, hij is het ook.
Om de typische babyvragen te beantwoorden:

• Hij slaapt vrij goed, zowel overdag als snachts, al heeft hij nog wel een nachtvoeding nodig
• Eten doet hij ook goed, al weigert hij de fles en flesvoeding, hij gaat voor biologisch, puur natuurlijke mamamelk
• Hij groeit vooral in de lengte, ne lange smalle
• Tis ne contente baby, een echt lachertje, je moet niet veel moeite doen om hem aan het lachen te brengen
• Zijn grote broer Floris… wordt met de dag ondeugender

Al is hij nog maar 14 weken oud en kan hij nog bijna niets, we kunnen hem echt al niet meer missen. Onze schattige Kamiel verleidt ons dagelijks met zijn lieve lach en sprankelende oogjes.
“Eigen kinderen, schoon kinderen” Jazeker we hebben prachtige kinderen!

Mama en papa x

Het zijn drukke tijden ten huize Kasprowski, het bloggen is daarom wat verwaterd helaas. Kamiel groeit als kool en is de rust zelve en Floris oefent  ondertussen iedere dag weer nieuwe woordjes en begint al eenvoudige zinnen te bouwen. “Mama, eten fietjes!” zegt hij als mama frietjes moet eten.

1 woord heeft hij wel heel goed geoefend op 24 april van dit jaar namelijk “ei”. Floris heeft met Pasen naar schatting 1452 keer “ei” gezegd en hij dacht nog dagen lang dat er overal eieren te rapen vielen. De paasklokken hielden dit jaar voor het eerst halt in de reststraat 21 en Floris heeft zich kostelijk geamuseerd tijdens het zoeken van alles wat de klokken gebracht hebben. Zie hieronder enkele foto’s.

En hoe het allemaal begon… Een zware bevalling! Een verhaal over buikgriep en baby’s…

Annelies heeft een perfecte zwangerschap gehad. Maar ze was toch heel blij dat ze op 1 februari mocht stoppen met werken. Op zondag 6 februari krijgt ze pijn in haar linkerbeen, wat na een bezoek aan de dokter een geknelde zenuw bleek te zijn, zou het begin zijn van een lijdensweg. Heel erg vervelend, maar goed, de baby stelt het goed, mama moet veel rusten en waggelt nu traag door het huis.

Tot papa Jente op vrijdag 11 februari buikgriep krijgt, dan is het even paniek want al gauw blijkt het dat Annelies het ook serieus te pakken heeft, de dokters zijn ongerust en sturen haar na een uitputtende dag van misselijkheid en braken naar het ziekenhuis. Daar krijgt ze medicijnen om het overgeven tegen te gaan, de koorts onder controle te houden en extra vocht om wat op krachten te komen. Ook de weeen komen stillaan op gang, maar gelukkig niet genoeg om al aan de bevalling te beginnen want bevallen als je uitgeput bent door buikgriep zou geen pretje zijn.

Na 2 daagjes ziekenhuis zou Annelies normaal hoogzwanger het ziekenhuis mogen verlaten. Maar de nacht van zaterdag op zondag worden de weeën heviger en pijnlijker. Omdat ze al 6 cm ontsluiting heeft mag ze toch niet naar huis gaan, is dit weer het begin van een marathonbevalling? Zondag om 13u hakken we samen met de dokter en de vroedvrouwen de knoop door het is tijd om naar het verloskwartier te gaan, als Kamiel zelf niet wil komen moet het in gang gezet worden. Kamiel heeft precies hetzelfde karakter als Floris, een eigen willetje om u tegen te zeggen. Om 13u45 een eerste zetje om op gang te komen: de vliezen worden gebroken door de vroedvrouw van dienst, nu even afwachten.

De weeën beginnen nu weer op te zetten, nadat de gynaecologe de vliezen nogmaals breekt is het hek helemaal van de dam, de weeën zetten door. De pijn wordt heviger en Annelies mag even in bad om de pijn te verzachten. Kamiel vindt dit niet zo’n goed idee en besluit dan maar dat het tijd is om er uit te komen. Als de bliksem uit het bad en vooraleer Annelies goed en wel op de tafel ligt kan het persen beginnen. Puf, Puf, kreun, KREEUUUUUUUUUUUN! en nog meer van dat… Om 15u53 ziet Kamiel het levenslicht en besluit om meteen wraak te nemen op de gynaecologe door haar te zegenen met zijn eerste plasje.

Even bij mama bekomen en kennismaken en dan de weegschaal op. 3kg995, een hele brok, had hij niet op de gynaecologe gepist, was het 4kg rond geweest! Oef de bevalling is achter de rug nu kunnen mama en Kamiel uitrusten om weer op krachten te komen.